که عشق آسان نمود اوّل ولی اُفتاد مشکلها

نمی دانم باید تسلیت بگویم و یا برای ورود آقایم به کرب و بلا به ایشان شادباش بگویم.

آقاجان، مگر سر خود را بر نیزه ندیده اید؟ مگر بوی خون را نمی شنوید؟ آنهم با اهل بیت؟ آنهم با علی اصغر(ع)؟ با وجود زینب(س)؟ با حضور دردانهء سه ساله تان؛ رقیه(س)؟....

نه، انگار کار از کار گذشته است، قرنهاست کار از کار گذشته است.... اما، خوب که نگاه می کنی می بینی رمزی را که با تو گفته می شود، چه رازی را با تو باز می گویند: کلّ اَرض کربلا و کلّ یوم عاشورا. یعنی اگرچه قبله در کعبه است؛ امّا فَاینَما تُوَلّوا فَثَمّ وَجه الله.(بقره/۱۱۵)

یعنی هر جا که پیکر صدپارهء تو بر زمین افتاد، آنجا کربلاست؛ نه به اعتبار لفظ و استعاره.

و هر گاه که عَلَم قیام تو بلند شود عاشوراست؛ باز هم نه به اعتبار لفظ و استعاره.

و اگر آن قافله را قافلهء عشق خواندیم در سفر تاریخ، یعنی همین.

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین

بزرگ فلسفه ي شاه دين حسين (ع) اين است
                                                     كه مرگ سرخ به از زندگی ننگين است

نه ظلم كن به كسی  نه زير بار ظلم برو 
                                      كه اين مرام حسين (ع) است و منطق دين است

از طرف یکی از محبان امام حسین(ع): نرجس السادات موسوی زاده

گوش کن قافله سالار چه می خواند :

 وَ لَمّا تَوَجّهَ تِلقاءَ مَدیَنَ قالَ عَسی رَبّی اَن یَهدیَنی سواءَ السّبیل(1)... آیا تو می دانی که از چه امام آیاتی که در شأن هجرت نخستین ِ موسی است فرا می خوانَد؟ عقل محجوب من که راه در جایی ندارد... ای رازداران خزاین غیب، سکوت حجاب را بشکنید و مُهر از لبِ فروبسته اسرار برگیرید و با ما سخن بگویید. آه از این دلسنگی که ما را صمٌ بُکم می خواهد... آه از این دلسنگی!
 

سرّ آنکه جهاد فی سبیل الله با هجرت آغاز می شود در کجاست؟ طبیعت بشری در جست و جوی راحت و فراغت است و سامان و قرار می طلبد.

یاران! سخن از اهل فسق و بندگان لذت نیست، سخن از آنانی است که اسلام آورده اند اما در جست و جوی حقیقت ایمان نیستند. کُنج فراغتی و رزقی مُکفی... دلخوش به نمازی غراب وار و دعایی که بر زبان می گذرد اما ریشه اش در دل نیست، در باد است. در جست و جوی مأمنی که او را از مکر خدا پناه دهد؛ در جست و جوی غفلت کده ای که او را از ابتلائات ایمانی ایمن سازد، غافل که خانهء غفلت، پوشالی است و ابتلائات دهر، طوفانی است که صخره های بلند را نیز خُرد می کند و در مسیر دره ها آن همه می غلتاند تا پیوستهء به خاک شود.
 

اگر کشاکش ابتلائات است که مرد می سازد، پس یاران، دل از سامان برکَنیم و روی به راه نهیم.

بگذار عبدالله بن عمر ما را از عاقبت کار بترساند. اگر رسم مردانگی سرباختن است، ما نیز چون سید الشّهدا او را پاسخ خواهیم گفت که: " ای پدر عبد الرحمن، آیا ندانسته ای که از نشانه های حقارت دنیا در نزد حق این است که سر مبارک یحیی بن زکریا را برای زنی روسپی از قوم بنی اسرائیل پیشکش بردند؟ آیا نمی دانی که بر بنی اسرائیل زمانی گذشت که مابین طلوع فجر و طلوع شمس هفتاد پیامبر را می کشتند و آن گاه در بازارهایشان به خرید و فروش می نشستند، آن سان که گویی هیچ چیز رخ نداده است! و خدا نیز ایشان را تا روز مؤاخذه مهلت داد."(2)

 ... اما، وای از آن مؤاخذه ای که خداوند خود اینچنین اش توصیف کرده است: اَخذَ عَزیزٍ مُقتَدرٍ.(3)
 آه یاران! اگر در این دنیای وارونه، رسم مردانگی این است که سر بریدهء مردان را در تشت طلا نهند و به روسپیان هدیه کنند.... بگذار اینچنین باشد. این دنیا و این سر ما!
 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 1 ـ قصص / 21
 2 ـ موسوعه کلمات امام الحسین(ع)، ص 308
 3 ـ بخشی از آیهء 42 سورهء قمر: ... فَاَخذناهُم اَخذَ عَزیزٍ مُقتَدرٍ

سرّ آنکه جهاد فی سبیل الله با هجرت آغاز می شود در کجاست؟

                        چرا باید راحت و فراغت را ترک گفت؟

           طبیعت بشری در جست و جوی سامان و قرار است!!!

یار حسینی، کمی بیندیش شاید تو زودتر بیابی؟ چرا؟ چرا هجرت؟ و ......

                       علف هرزهء کین پوشانده ست

و همه مردم شهر

                     بانگ برداشته اند

                                  که چرا سیمان نیست

و کسی فکر نکرد

                                     که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است

                    که به غیر از انسان

                                  هیچ چیز ارزان نیست

نداي حضرت صاحب الزمان عج بين ركن و مقام

در روايات آمده است كه :

چون حضرت قائم عج ظاهر شوند بين ركن و مقام ايستاده پنچ ندا مي كنند :

اَلاُولي : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اَنا اَلْامامُ اَلقائِمِ "

اَلثّانِي : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اَنا الصَّمْصَامُ الْمُنتَقِمُ "

الثّالِثُ : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اِنَّ جَدَّيَ اَلحُسيْنَ قَتَلوهُ عَطْشاناً "

اَلّرابعُ : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اِنَّ جَدَّيَ اَلحُسيْنَ طَرَحُوهُ عُرْياناً "

 اَلاُولي : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اِنَّ جَدَّيَ اَلحُسيْنَ سَحَقُوهُ عُرْياناً " (1)

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه من امام قيام كننده ام .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه من شمشير انتقام گر هستم .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه جدم حسين را تشنه شهيد كردند .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه جدم حسين را عريان رها كردند .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه بدن جدم حسين را از روي دشمني خُرد كردند .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                           خورشید سرد می شد

                      و دیگر در آفاق جاودانهء شب نشانی از نور باقی نمی ماند....

حسین(ع) چشمهء خورشید است

آیا او فراموش کرده بود که پدرش از مردم کوفه چه کشیده است؟ 

شمار نامه ها تا آنجا افزایش یافت که امام از پاسخ ناگزیر بود.امام حسین(ع) بر همان پیمانی عمل کرد که خداوند از انبیا و اوصیای ایشان و علما در امر به معروف و نهی از منکر ستانده است. آری حضور یاران حق، حجت را تمام می کند... اما آیا امام، مردم کوفه را نمی شناخته است؟ آیا او فراموش کرده بود که پدرش از مردم کوفه چه کشیده است؟

آن کدام رنج طاقت فرسائی است که چاه ها را رازدار ناله های علی (ع) کرده است؟ هیچ دیده ای که نخل ها بگریند؟ ... هرگز غروب هنگام در نخلستانهای کوفه بوده ای؟

گویی هنوز صدای بغض آلود امام از فاصله قرنها تاریخ به گوش می رسد که با مردم کوفه می گوید: "یا اَشباهَ الرّجالِ وَ لا رجالَ... ـ نامردمان مردم نما، ای آنان که همچون اطفال در عالم رویاهای خویش غرقه اید و عقلتان همچون نوعروسانِ تازه به حجله رفته است! دوست داشتم که شما را هرگز نمی دیدم و نمی شناختم که مرا از آن جز ندامت و اندوه نصیبی نرسیده است. خداوند مرگتان دهد که قلبم را سخت چرکین کرده اید و سینه ام را از غیظ آکنده اید... چون در ایام تابستان شما را به جنگ فرا خواندم، گفتید اکنون در بحبوحه خرماپزان است، بگذار تا گرما کمی پایین افتد! و چون در زمستان شما را گسیل داشتم، گفتید اکنون چله زمستان است بگذار تا سوز سرما فرو نشیند! و این بهانه ها همه تنها برای فرار از سرما و گرماست. شما که از سرما و گرما اینچنین می گریزید، از شمشیر دشمن چگونه خواهید گریخت؟!..."

مگر امام فراموش کرده بود که کوفیان با برادرش امام حسن مجتبی (ع) چه کردند؟ از یک سو گرداگرد او را گرفتند و از دیگر سو برای معاویه نامه نوشتند که اگر می خواهی، حسن را دست بسته نزد تو می فرستیم!

آری، امام کوفیان را می شناخت. اما امام، در ادای آن عهد ازلی، هرگز مآذون نیست که حجت ظاهر را رها کند. چگونه می توان همهآن هزارن نامه را نادیده انگاشت و حکم بر تآویل کرد؟ و از آن گذشته، اگر امام به دعوت کوفیان اعتماد نکند چه کند؟ آیا می توان با یزید دست بیعت داد و باز هم به جانب قبله نماز خواند؟  مفهوم صلح با یزید چه می توانست باشد؟ ...

خاک کربلا منتظر قدوم مبارک مولای عشق است ....

این روزها چه در سر داری ؟ روزهای انتهای ماه ذی الحجه را چگونه می گذرانی؟ وقتی که کاروان حسینیان به سوی شهادت و میدان نبرد گام برمی دارد، تو در این دنیای پر آشوب از کدامین سپاهی؟ مبادا دنیایت تو را از حسین (ع) و یارانش، تو را از دعای خیر زینب(س)، تو را از آزاد شدن و ... دور سازد؟

بگو تا خودت بدانی، محرم دارد می آید، زود باش تصمیمت را بگیر؛ قطعه قطعه می شوی برای حسین(ع) یا زر می ستانی برای قطعه قطعه کردنِ ....

مباد بر ما که دین را سر ببریم....

آن بهشتي رو كه عزم سير در گلزار داشت

بر لبش شهد شكر در ذكر يا غفّار داشت

                                         با زبان عشق رمز عشق را اظهار داشت

بلبلي برگ گلي خوشرنگ در منقار داشت

و اندر آن برگ و نوا خوش ناله هاي زار داشت

گفتم اي جان عاشقي را منشا ارشاد چيست

اين بناي جاودان را باني و استاد كيست

                                          گفت مرغ روح در زندان تن آزاد نيست

گفتمش در عين وصل اين ناله و فرياد چيست

گفت ما را شوق وصل يار بر اين كار داشت

لاله رخسار گلگونش چو آتش بر بياض

دولت بيدار عشقش را نباشد انقراض

                                         رهروي كوي وفايش را نباشد ارتحاض

يار اگر ننشست با ما نيست جاي اعتراض

پادشاه كامران بود از گدايان عار داشت

اي خوش آن چشمي كه باشد آشنا با حسن دوست

مي دهد آيينه ي دل را جلا با حسن دوست

                                   محفل عشاق را باشد صفا با حسن دوست

در نمي گيرد نياز و ناز ما با حسن دوست

خرم آن كز نازنينان بخت برخوردار داشت

گر قبول افتد كه طوف كعبه ي جانان كنيم

فخر بر خورشيد و ماه و انجم و كيوان كنيم

                                     بهر قربان در مناي دوست جان قربان كنيم

خيز تا بر كلك آن نقاش جان افشان كنيم

كاين همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

اي دل از دنيا حذر كن پخته شو خامي مكن

خاك راه اهل دل مي باش و خودكامي مكن

                                        سر به پاي راستان بگذار و نمامي مكن

گر مريد راه عشقي فكر بدنامي مكن

شيخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت

جلوه ي عشق است يوسف را چراغ راه خير

گر به چاه افكند خويشش ور برون آورد غير

                                   دل كه با حق آشنا شد خواه مسجد خواه دير

وقت آن شيرين قلندر خوش كه در اطوار سير

ذكر تسبيح ملك در حلقه زنّار داشت

از مقامش بر مشام جان وزد بوي بهشت

چون به گلگشت آمد آن گلچهر در گلزار و كشت

                                 كلك مرداني به تضمينش خوش اين طغرا نوشت

چشم حافظ زير بام قصر آن حوري سرشت

شيوه ي جنات و تجري تحتها الانهار داشت

تضميني از لسان الغيب

محمد علي مرداني

قافله عشق در سفر تاریخ است و این تفسیری است بر آنجه فرموده اند: کُلُّ یَوم عاشورا و کُلُّ اَرّض کربلا ... این سخنی است که پشت شیطان را می لرزاند و یاران حق را به فیضان دائم رحمت او امیدوار می سازد.

یاران! شتاب کنید، قافله در راه است. می گویند که گناهکاران را نمی پذیرند؟ آری، گناهکاران را در این قافله راهی نیست... امّا پشیمانان را می پذیرند. آدم نیز در این قافله ملازم حسین است، و اگر نبود باب توبه ای که خداوند با خون حسین میان زمین و آسمان گشوده است، آدم نیز دهشت زده و رهاشده و سرگردان، در این برهوت گمگشتگی وامی ماند.