شهادت سبط اکبر پیامبر اسلام (ص) ـ کریم آل البیت ، غریب مدینه ـ امام حسن مجتبی علیه السلام و رحلت پیامبر اکرم (ص) ـ رسول رحمت ـ را به پیشگاه آقا امام زمان (عج) و همه عاشقان اهل بیت  تسلیت عرض می نمایم

    قطعاً همان راهی را می رفت، که حسین رفت...؟

تا وقتی که امام حسن مجتبی (ع) بود، زعامت و امامت حسین و عباس و سایرین را برعهده داست. اختلاف، در موضع دو برادر نبود. بل که اختلافی اگر بود، در موضع پدر و پسر ـ معاویه و یزید ـ بود.

و حسن ، نیز ، اگر می بود ـ در برابر یزید ـ قطعاً همان راهی را می رفت، که حسین رفت...

و این مواضع ِ صریح، صبورانه، مردانه و متهوّرانه^ء امام مجتبی (ع) ـ سبط اکبر رسول خدا (ص) ـ در برابر معاویه است که می گفت :

لَو آثَرتُ اَن اُقاتلَ اَحَداً مِن اهل القبلةِ لَبَدأتُ بقتالکَ، فَانّی تَرَکتُکَ لِصلاح الاُمة وَ حِقن دِمائها. ⁽¹⁾

اگر می خواستم در میان اهل قبله، شمشیر برکشم ـ

اوّل از همه، با تو می جنگیدم.

من که دست از تو برداشتم، برای مصلحت و تدبیر امّت، و پیشگیری از خونریزی و جنگ داخلی بود!

و یادمان باشد که دشمنان نامرد و کینه جوی، چندان از صلابت، تهوّر و شکوه معصومانه^ء امام، در هراس و بیم و رنج بودند که ـ پس از اعدام سربسته و زهرآگین وی ـ از تیرباران جنایت بار پیکر مبارکش نیز خودداری نکردند ...

1 ـ کامل ابن اثیر، ج 3، ص 205

پیشاپیش شهادت کریم اهل بیت، سبط اکبر پیامبر گرامی اسلام (ص) ، امام حسن مجتبی (ع) را به پیشگاه مقدّس آقا امام زمان (عج) و شما دوستان عزیز تسلیت عرض می کنم

همان خونی که در رگهای حسین می دوید، در رگهای حسن، نیز  بود.

آن، در زمان شمشیر، شمشیر برآورد؛

و این، در وقت تدبیر، تدبیر!

حکمت، یکی بود. امّا تجلّی آن ـ در دو جای ـ دو چیز :

حکمت ِ شمشیر، و حکمت ِ تدبیر ....!

امام حسن مجتبی ـ علیه السلام ـ همان است که مصمّم و نستوه، ابن مُلجم ـ این افسر خارجی نترس نامرد نیرومند ـ را، تنها با یک ضربه ی  شمشیر، از میانه بر می دارد! ⁽¹⁾

این علوی ِ فاطمی نژاد

در جنگ صفین، در چهره ی سرداری رشید، از فرماندهان بزرگ سپاه اسلام، در شمار می آید؛

و در توارث تهوّر ، همین بس که وی فرزند علی ابن ابی طالب، همخون حسین بن علی و برادر ابوالفضل العبّاس است. همان تندیس های تهوّر و شهامت، که شجاعت شان، زبانزد لهجه های اساطیری عالم است:

اَمّا العِبادُ فَانتُم ساداتُها

اَمّات الحُروبُ فَانتُم آسادُها

تِلکَ المَساعی لِلبَریّةِ اَو ضَحَت

نَهج الهُدی وَ مَشَت بِهِ عُبّادُها ⁽²⁾

    در صحنه^ء مردمی، شما پیشتازان عالمید؛

    و درپهنه^ء پیکار، رزم آورانی شیر اوژن و دلیر.

    این حرکت و تلاش ِ همواره ی شمایان بود

    که طریقت هدایت را، رویاروی مردم، برگشود

    تا خداپرستان، از آن راه، بتوانند رفت ...

1 ـ امام در عینیّت جامعه، محمدرضا حکیمی، صفحه 92

2 ـ مُغامِس بن داغِر الحلّی، شاعر شیعی عرب، در سده ِ نهم

ملتمس دعای خیرتون