به پیشنهاد یکی از دوستان مون در وبلاگ www.payam-abasaleh.blogfa.com درباره مرحوم آیت الله سید حسین بروجردی ( از اوِلین بنیانگذاران مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی ) مطلبی هر چند ناقابل در مورد آن مرد بزرگ برای آشنائی هر چه بیشترمون با ایشان گذاشتم ، انشاءالله استفاده لازم رو ببرید .

 همچنانکه که پیشرفت و یا شکست ملل جهان وابسته به طلوع وغروب بزرگان آن قوم است به همین دلیل پژوهش در زندگی بزرگان و تاثیر گذاران برجریان تاریخ امری لازم وضروری است آیت الله سید حسین بروجردی از جمله شخصیتهایی است که صفحاتی از تاریخ اسلام و ایران را به خود اختصاص داده است از این رو فرازهایی از زندگی ایشان را مرور می کنیم.

1) زندگی علمی واجتماعی

آیت الله بروجردی در یکی از روزهای آخر صفر سال 1292 ه.ق. متولد شد پدر ایشان سید علی طباطبایی بودند. ایشان در سن کودکی و نوجوانی، علاوه بر قرآن، جامع المقدمات، سیوطی،منطق وگلستان سعدی را نیز فرا گرفت وبعد از مدتی وارد حوزه علمیه اصفهان شد و علوم مختلف از جمله صرف و نحو را نیز فرا گرفت.
آیت الله بروجردی در سال 1320 هـ.ق. وارد حوزه نجف شدند و از درس علمای بزرگی همچون آیت الله محمد کاظم خراسانی بهره بردند. بعد از مدتها تحصیل و کسب فیض از علماء و با اصرار زیادی که فضلاء از ایشان داشتند در 14 محرم 1364 هـ.ق. وارد قم شدند.
آیت الله سید ابو الحسن اصفهانی و آیت الله حاج آقا حسین قمی به فاصله سه ماه از هم فوت کردند و آیت الله بروجردی مرجعیت علی الاطلاق پیدا کردند.
ایشان بعد از چند سال درس و بحث تدریس فقه و اصول و علوم دیگر حوزه در سال 1340 شمسی مطابق با 12 شوال 1380 هـ.ق.در قم دار فانی را ودا گفتند.

2) روش اجتهادی آیت الله بروجردی
ایشان همچون علمای سلف خود مثل شیخ مفید، سید مرتضی، شیخ طوسی، شیخ طبرسی وعلامه بحرالعلوم دارای جامعیتی در علوم اسلامی است در فقه شیوه ای استنباطی را به کار برد ایشان علاوه بر این به تتبع و جستجو در اقوال پیشینیان و نظریات قدماء در فقه چه شیعه و چه سنی می پرداختند.
ایشان آگاهی از شان نزول آیه و حدیث را در استنباط احکام شرعی ضروری می دانستند به طور کلی باید گفت شیوه مرحوم بروجردی در فقه بر چند نکته اساسی استوار است
1ـ  اهمیت به آراء قدماء
2ـ اهمیت به روایات و فتاوای اهل سنت
3ـ تکیه بر ادله وروایات اولیه
4ـ  ریشه یابی مسائل
ایشان به علم اصول به اندازه فقه اهمیت نمی دادند ولی با این حال یکی از شاگردان ایشان به نام بهاءالدین حجتی نظرات اصولی ایشان را که در تدریس خود می گفتند جمع آوری کرده و در کتابی به نام شرح کفایه الاصول آنها را به چاپ رسانیده است آیت الله بروجردی علاوه بر فقه واصول در علم حدیث، علم رجال، ادبیات عرب،تاریخ، فلسفه وحکمت تبحر خاصی داشتند وقادر به تدریس همه آنها در سطح عالی بودند.

3)  ویژگیهای اخلاقی-اجتماعی
ایشان دارای اخلاص عمل زیادی بودند و هر وقت سخن از خدمات ایشان به میان می آمد میفرمودند اخلص العمل فان الناقد بصیر : عمل خود را خالص کن زیرا بازرس عمل بسیار بیناست. سعی و صبر ایشان نیز زبانزد خاص و عام بود نقل می کنند که ایشان گفته بود هر وقت از کارهای روزمره خسته می شوم به مطالعات علمی روی می آورم و خستگی و بی صبری خود را جبران می کنم.
آیت الله بروجردی در برخورد با شاگردان و طلاب سعه صدر بسیار زیادی داشتند و این امر باعث انصاف ورزی ایشان در برخورد با نظرات دیگران می شد از ویژگیهای دیگر این بزرگوار تلاش در جهت حفظ کیان اسلام ، مبارزه با عوام زدگی و پرهیز از خشم بود خداوند ایشان را در جوار جدش امام حسن مجتبی علیه السلام جای دهد.

آیت الله بروجردی و اتحاد جهان اسلام
در زمانی که از یک سو استعمار گران به چپاول ملل اسلامی چشم داشتند و از سوی دیگر اختلاف بین فرق مختلف اسلامی روز افزون شده بود ایشان به عنوان پناهگاهی برای مسلملنان جهان و به خصوص شیعیان شناخته شده بود آیت الله بروجردی به همراه بزرگانی چون شهید محمد باقر صدر، شیخ محمود شلتوت، شیخ عبد المجید سلیم و محمد عبده از ایجاد تفرقه جلو گیری می کردند ایشان معتقد بودند که در قرآن، سنت پیامبر اکرم، سیره اهل بیت، مشی علماء سلف می توان موارد بسیار زیادی را یافت که در آنها نقش تقریب مذاهب و جلوگیری از تفرقه تاکید شده است وما نیز متعاقب آنها باید همین شیوه را ادامه دهیم.

مقصود ایشان از وحدت اسلامی تاکید و اصرار بر مشترکات به عنوان اصول اساسی اسلام بود که ملاک برادری و اخوت اسلامی و میزان وحدت امت اسلامی می باشد آیت الله بروجردی ابعاد تقریب و صورتهای آن را در چهار امر خلاصه کرد.
1ـ  وحدت فرهنگی
2ـ وحدت سیاسی
3ـ وحدت اقتصادی
4ـ وحدت مذهبی
راههای دستیابی به وحدت از دیدگاه ایشان یکی پیوند علماء اسلامی است دوم احیاء شخصیت اسلامی مسلمانان دیگری وجود دشمن مشترک برای همه مسلمانان و عامل دیگر احترام متقابل فرقه های اسلامی به یکدیگر است از سه عامل دیگر می توان استفاده از مآخذ سایر مذاهب شناساندن شیعه به دیگر مذاهب و رفع شبهات را نام برد.

5) جامعه وسیاست
آیت الله بروجردی صفحات زندگی اش را نقاط مبهم و نامعلوم بسیاری پوشانیده که علل اصلی این امر را می توان اخلاق فردی ایشان عدم میل به شهرت تقدم دیگران بر خود و توجه به مصلحت حوزه علمیه برشمرد
آیت الله بروجردی و امام خمینی رابطه ای بسیار صمیمی با هم داشتند و حوادث ناگوار بسیار نتوانست این صمیمیت را بر هم زند و هر دو بزرگوار سعی داشتند بهانه ای به دست سود جویان فرصت طلب ندهند وبه کمک یکدیگر نهال حوزه علمیه را محکم و استوار ساختند.
آیت الله بروجردی هر گاه حرکتی را بر خلاف مصالح اسلام تشخیص میداد به مانند علماء سلف باآن قاطعانه برخورد می کردند و ترس و واهمه ای از هیچ گروهی نداشتند
مبارزات وفعالیتهای سیاسسی ایشان را می توان به دو بخش تقسیم کرد:
1 ـ  قبل از تصدی زعامت مسلمین؛
ایشان در آزاد سازی وکمک به ایده های آیت الله حاج آقا حسین قمی نقش بسزایی داشتند و در راه مبارزات سیاسی خود قبل از هجرت به قم دستگیر شدند ودر ارکان حرب تهران تحت نظر بودند
2 ـ بعد از تصدی زعامت مسلمین؛
از جمله فعالیتهای سیاسی واجتماعی ایشان در این دوره میتوان به موارد زیر اشاره کرد مخالفت با لایحه اصلاحات ارضی، عدم جواز ازدواج شاه با زن اجنبی، مخالفت با تغییر خط، تاسیس دبستانها و دبیرستان های مذهبی، گنجاندن درس تعلیمات دینی در مقطع ابتدائی

6) تالیفات آیت الله بروجردی
تالیفات این بزرگوار بالغ بر 140 اثر می با شد که تمامی آثار ایشان به جز رساله عملیه به زبان عربی هستند و آنها را می توان در چهار رشته اصلی تقسیم بندی نمود.
رجال، حدیث، فقه، اصول فقه
کتب حدیث ورجال ایشان به دو قسم کلی تقسیم می شود؛
1ـ تجرید الاسانید
2ـ  طبقات الروات
آیت الله بروجردی حاشیه های بسیار بزرگی بر آثار علمای سلف نوشته ودر اصول فقه هم حاشیه های بسیاری دارد چند مورد از کتابهای ایشان عبا رت است از؛
حاشیه علی کفایه الاصول ، المهدی فی کتب اهل السنه، الآثار المنظومه، انیس المقلدین، مجمع الفروع، مناسک الحج، جامع احا دیث الشیعه، مستدرک فهرست منتخب الدین، تجرید اسانید الامانی، تجرید اسانید الاستبصار و ...

برگرفته از پایگاه اطلاع رسانی مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

عبيدالله زياد چون از ورود اهلبيت به كوفه آگه شد، مردم كوفه را از خاص و عام اذن عام داد لاجرم مجلس او را حاضر و بادي انجمن و آكنده شده، آنگاه امر كرد تا سر حضرت سيدالشهداء عليه السلام را حاضر مجلس كنند، پس آن سر مقدس را به نزد او گذاشتند، از ديدن آن سر مقدس سخت شاد شد و تبسم نمود، و او را قضيبي در دست بود كه بعضي آنرا چوبي گفته‌اند و جمعي تيغي رقيق دانسته‌اند، سر آن قضيب را به دندان ثناياي جناب امام حسين عليه السلام مي‌زد و مي‌گفت حسين را دندانهاي نيكو بوده. زيد بن ارقم كه از اصحاب رسول خدا صلي الله عليه و آله بوده در اين وقت پيرمردي گشته در مجلس آن ميشوم حاضر بود، چون اين بديد گفت اي پسر زياد قضيب خود را از اين لبهاي مبارك بردار سوگند به خداوندي كه جز او خداوندي نيست كه من مكرر ديدم رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم را بر اين لبها كه موضوع قضيب خود كرده‌اي بوسه مي‌زد، اين بگفت و سخت بگريست. ابن زياد (ملعون) گفت خدا چشمهاي ترا بگرياند اي دشمن خدا آيا گريه مي‌كني كه خدا به ما فتح و نصرت داده است؟ .....

قافلهء عشق از منزلگاه "شراف" نیز گذشت. اولِ روز را که آزار گرما کم تر است، همچنان رفتند. نزدیک ظهر، امام شنید که یکی از یارانش تکبیر می گوید. فرمود:"الله اکبر، اما تو برای چه تکبیر گفتی؟" گفت:" نخلستانی به چشم رسیده است.".... اما آنچه او دیده بود، نخلستان نبود؛ "حرّ بن یزید ریاحی" بود همراه با هزار سوار که می آید تا راه بر کاروان ببندد. چیزی نگذشت که گردن اسبان نمودار شد. نیزه هایشان گویی شاخ زنبورهای سرخ، و پرچم هایشان گویی بال سیاه غُراب بود.

از این سوی، آنَک، سپاه فاجعه نزدیک می شود....

اما از دیگر سوی، این سیارهء سرگردان حرّ است که در مدار کهکشانی اش

با شمس وجود حسین(ع) اقتران می یابد

و لاجرم، جاذبهء عشق او را به مدار یار می کشاند.

امام کاروان خویش را به جانب کوه " ذو حُسُم" کشاند تا از راه آنان کناره گیرد و چون به دامنهء کوه ذو حُسُم رسیدند و خیمه ها را برافراشتند، حرّ بن یزید نیز با هزار سوار از راه رسید، سراپا پوشیده در سلاح، تا آنجا که جز چشمانشان دیده نمی شد. امام پرسید:" کیستی؟" و حرّ پاسخ گفت:" حرّ بن یزید " امام دیگر باره پرسید:" با مایی یا بر ما؟" و حرّ پاسخ گفت:" بَل عَلَیکُم."

آن گاه امام چون آثار تشنگی را در آنان دید، بنی هاشم را فرمود که سیرابشان کنند؛ خود و اسبانشان را. "علیّ بن طعان محاربی" گوید:" من آخرین نفر از لشکر حرّ بودم که از راه رسیدم، هنگامی که راویه ها بسته بودند و امام بر در خیمه نشسته بود. مرا گفت: راوه را بخوابان. چون من مراد را نیافتم بار دیگر فرمود: شتر را بخوابان. شتر را خوابانیدم، اما از شدّت عطش نتوانستم که آب بیاشامم. امام فرمود: دَرِ مشک را برگردان. و چون من باز کلام او را در نیافتم، خود برخاست و لب مشک را برگرداند و مرا سیراب کرد...."

این حسین است

سرسلسلهء تشنگان، که دشمن را سیراب می کند....

امّا هنوز گاه آن فرا نرسیده است که غزل تشنه کامی کربلا را بسراییم...

 فتح خون، شهید سید مرتضی آوینی

نداي حضرت صاحب الزمان عج بين ركن و مقام

در روايات آمده است كه :

چون حضرت قائم عج ظاهر شوند بين ركن و مقام ايستاده پنچ ندا مي كنند :

اَلاُولي : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اَنا اَلْامامُ اَلقائِمِ "

اَلثّانِي : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اَنا الصَّمْصَامُ الْمُنتَقِمُ "

الثّالِثُ : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اِنَّ جَدَّيَ اَلحُسيْنَ قَتَلوهُ عَطْشاناً "

اَلّرابعُ : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اِنَّ جَدَّيَ اَلحُسيْنَ طَرَحُوهُ عُرْياناً "

 اَلاُولي : " اَلا يا اَهْلَ اَلْعالَم ! اِنَّ جَدَّيَ اَلحُسيْنَ سَحَقُوهُ عُرْياناً " (1)

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه من امام قيام كننده ام .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه من شمشير انتقام گر هستم .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه جدم حسين را تشنه شهيد كردند .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه جدم حسين را عريان رها كردند .

اول : اي اهل عالم آگاه باشيد كه بدن جدم حسين را از روي دشمني خُرد كردند .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ