امروز صبح، بعد از آن ظهر و کمی دورتر شب می شود

و باز هم همین تکرار، این روزها که بیاید چه فرقی می کنم با پیش از اینم

این ماه که بگذرد چه؟ وای اگر این محرم هم بیاید و بگذرد و گریه ای و اشکی از سر عادت، آهی و ده شب بر سر و سینه زدن و باز یادم برود آقای من فقط محرم ها به سراغم نمی آید....

همیشه ام عاشورائی باشد و هر جا که باشم کربلا

طی شد این عمر، تو دانی به چه سان؟

                                   پوچ و بس تند چنان باد دمان

                                                   همه تقصیر من است اینکه خود می دانم

                                                                                               که نکردم فکری

                                                                                                         که تامّل ننمودم روزی

ساعتی یا آنی

               که چنان می گذرد عمر گران

                                کودکی رفت به بازی، به فراغت، به نشاط

                                                            فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

                                                                                            همه گفتند: کنون تا بچه است!

                                                                             بگذارید بخندد شادان

                              که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست

                                                                                 بایدش نالیدن

من نپرسیدم هیچ!

         که پس از این ز چه رو؟

                            نتوان خندیدن؟

                                       از هم اکنون باید:

                                                    فکر آینده کند.

                                                               دیگری آوا داد:

                                                                                        که چو فردا بشود

                                                                                        فکر فردا بکند

سومی گفت: همان گونه که دیروزش رفت

                               بگذرد امروزش، همچنین فردایش

با همه این احوال

           من نپرسیدم هیچ

                    که چنان دی بگذشت؟

                               آن همه قدرت و نیروی عظیم

                                               به چه ره مصرف گشت؟

                                                                            نه تفکر، نه تعمق و نه اندیشه دمی

                                                                            عمر بگذشت به بی حاصلی و بی خبری

چه توانی که ز کف دادم مفت

                 من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

                                                          قدرت عهد شباب

                                                                            می توانست مرا تا به خدا پیش برد

لیک بیهوده تلف گشت جوانی

                                    هیهات!

                                            آن کسانی که نمی دانستند

                                                                                   زندگی یعنی چه

                                                                                                        رهنمایم بودند

                                                              عمرشان طی شده بیهوده و بی ارزش و کار

                                                                 و مرا می گفتند که چو آنها باشم

                                                              که چو آنها دائم

                        فکر خوردن باشم، فکر گشتن باشم

                  فکر تامین معاش

           فکر ثروت باشم

   فکر همسر باشم